| eesti keel | |
| Obszar | Estonia i inne |
| Liczba mówiących | 1,1 miliona |
| Ranking | (poza pierwszą 100.) |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki uralo-ałtajskie *Języki uralskie **Języki ugrofińskie ***Języki fińskie ****Języki bałtyckofińskie ****Język estoński |
| Pismo | łacińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Estonia, jeden z urzędowych w Unii Europejskiej |
| Regulowany przez | Instytut Języka Estońskiego |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | et |
| ISO 639-2 | est |
| SIL | EST |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
Język estoński (eesti keel, wym. [ˈeːs.ti ˈkeːl]) – język należący do podgrupy języków bałtyckofińskich, zaliczanej do podrodziny ugrofińskiej w rodzinie uralskiej.
Językiem tym posługuje się około 1,1 mln osób – przede wszystkim w Estonii (gdzie jest językiem urzędowym). Najbliżej spokrewniony jest z językiem fińskim, oraz uważanym do niedawna za dialekt estońskiego językiem Võro.
Język estoński posiada bardzo silne wpływy germańskie (głównie z niemieckiego i szwedzkiego), około 30% wszystkich słów pochodzi z tych języków, w tym najwięcej z dolnosaksońskiej odmiany języka niemieckiego. [1]
Współczesny estoński język literacki powstał w XVII wieku. Do jego zapisu stosuje się pismo oparte na alfabecie łacińskim.
edytuj Alfabet estoński
Alfabet bez obcych znaków: A, B, D, E, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, V, Õ, Ä, Ö, Ü
Alfabet z obcymi znakami (używanymi w niektórych słowach): A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, Š, Z, Ž, T, U, V, W, Õ, Ä, Ö, Ü, X, Y
edytuj Przypisy
- ↑ Liin, Helgi 1968. Alamsaksa laensõnadest 16. ja 17. sajandi eesti kirjakeeles. – Emakeele Seltsi aastaraamat 13, 1967. Tallinn: Eesti Raamat, 47–7
edytuj Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||